معرفی انواع باقلوا؛ +10 باقلوای ترکی، ایرانی و عربی
انواع باقلوا را که کنار هم بگذارید، انگار تاریخ چند سرزمین روی یک سینی چیده شده است؛ لایههایی که در ایران با گردو و پسته معطر جان میگیرند، در ترکیه با پسته تازه سبز میشوند و در جهان عرب با عطر شکوفه پرتقال تکامل مییابند. از شوبیت خامهای که خیلی سریع در دهان آب میشود تا باقلوای خشک که برای سفر و سوغات بهترین انتخاب است، سبکهای مختلفی از باقلوا به چشم میخورد.
انواع باقلوا در ایران هم همین مسیر را بازتاب میدهند؛ از مدلهای سنتی تبریز و قزوین گرفته تا نسخههای مدرن ترکی در شیرینیفروشیهای امروز. تفاوت در میزان شیرینی، مغز استفادهشده، ضخامت خمیر، روش پخت، نحوه شربتدهی و حتی نوع برش، باعث شده است هر نوع باقلوا هویت مخصوص خودش را داشته باشد.
ریشه باقلوا کجاست: ایران، جهان عرب یا ترکیه؟
باقلوا، این دسر شیرین و لایهلایه که اینروزها در بیشتر کشورهای خاورمیانه محبوب است، ریشهای پیچیده دارد. برخی معتقدند که این دسر از ایران آمده است، برخی به جهان عرب نسبت میدهند و برخی دیگر ترکیه را مهد اصلی آن میدانند؛ اما حقیقت این است که باقلوا در گذر زمان در هر یک از این مناطق، ویژگیهای خاص خود را پیدا کرده است.
از آشوریان تا یونان: نخستین نشانهها در ایران
یکی از نخستین نشانههای تهیه شیرینیهای لایهدار به امپراتوری آشور برمیگردد؛ قلمرویی که بخشهایی از ایران، عراق، کویت، سوریه و ترکیه را دربر میگرفت. مردم آشور در قرن هشتم قبل از میلاد، نانهای نازک بدون خمیرمایه را لایهلایه روی هم میگذاشتند و میان آنها آجیل خردشده میریختند تا در رویدادهای خاص از آنها استفاده کنند.
در ایران، این روش قدیمی با سلیقه و مواد محلی گره خورد و ظاهر تازهای پیدا کرد. باقلوای تبریز همیشه پرشهدتر و شیرینتر بود؛ اما در قزوین و شهرهای مرکزی طعمها ملایمتر و مغزها بیشترند. شربت باقلوا هم اغلب با گلاب و هل طعم گرفته است؛ همان عطری که شیرینی ایرانی را از دور هم قابل تشخیص میکند. باقلوا در ایران با ذائقه هر شهر دوباره ساخته شد و همین تفاوتها هویت انواع باقلوا در ایران را شکل داد.
نقش ترکهای کوچنشین و تکامل در امپراتوری عثمانی
شکل امروزی باقلوا با خمیر بسیار نازک، مغز فراوان و شربت شیرین، در قرن پانزدهم تا شانزدهم و در استانبول شکل گرفت. اسناد و روایتها، این دوره را نقطهای میدانند که دستورهای مختلف در آشپزخانههای سلطنتی کنار هم قرار گرفتند و نسخهای واحد اما قابل تغییر پدید آمد؛ نسخهای که بعدها به سراسر امپراتوری راه پیدا کرد و در لبنان، ایران، سوریه، یونان، قبرس و ارمنستان با مواد و طعمدهندههای محلی دوباره تفسیر شد.
در دوره عثمانی، باقلوا فقط یک دسر نبود؛ بخشی از مراسم ماه رمضان بود و سینیهای بزرگ آن برای سربازان آماده میشد. همین جایگاه رسمی باعث شد نسخههای مختلف از ایران، شام و یونان کنار هم قرار گیرند و شکل امروزی باقلوا تثبیت شود. شهر غازیآنتپ (Gaziantep) هم در طرز تهیه باقلوا استانبولی با پستههای مرغوبش طعم مخصوصی از باقلوا را ساخت و امروزه یکی از شناختهشدهترین مراکز باقلواست.
شکلگیری طعمهای کمشیرینتر در جهان عرب
در جهان عرب، مسیر کمی متفاوت است. شهرهای حلب و دمشق مرکز رفتوآمد بازرگانان بودند و همین رفتوآمد باعث شد شیوههای لایهگذاری و ترکیب مغزها از این شهرها عبور کنند و نسخههای تازهای پخته شود.
در بسیاری از کشورهای عربی، باقلوا کمشیرینتر است و شربتش حالتی لطیف دارد. در الجزایر، برای خوشعطرشدن شربت باقلوا از آب شکوفه پرتقال استفاده میشود و همین رایحه سبک، شخصیت باقلوای عربی را میسازد؛ شیرینیای که هنوز هم در لبنان و سوریه با همین عطر و بافت ملایم تهیه میشود.
باقلوا چه سبکهایی دارد و بر چه اساس از یکدیگر متمایز میشوند؟
وقتی درباره انواع باقلوا صحبت میشود، تفاوت سبکها از چند عامل مشخص شکل میگیرد؛ عواملی که در هر منطقه و هر فرهنگ، طرز تهیه این شیرینی را کاملا متفاوت کردهاند. مهمترین تفاوتها از نوع مغز، شربت، بافت خمیر، شکلدهی و نوع چربی شروع میشود و همین جزئیات ساده، سبکهای متفاوتی در ایران و دیگر نقاط منطقه بهوجود آورده است.
تفاوت در مغز و طعم
اولین عامل تمایز، نوع مغزی است که میان لایهها قرار میگیرد. در انواع باقلوا در ایران، بهویژه قزوین و شهرهای مرکزی، گردو و پسته رایجترین انتخابها هستند و همین ترکیب، طعم و بافت نهایی را مشخص میکند. در تبریز، باقلوا معمولا شیرینتر و پرشهدتر است و مقدار مغز بیشتری هم بهکار میرود.
در شهر غازیآنتپ ترکیه، طعم اصلی را پسته تازه بوز ایچ (boz iç) و کره خالص میسازد؛ در حالی که در کارادنیز، فندق و گردو، طعم غالب را شکل میدهند. نسخههای یونانی هم بهخاطر داشتن گردو و دارچین شناخته میشوند، ارمنستان باقلوای ادویهایتر «paklava» دارد و در قبرس، ترکیب بادام و گردو سبک خاصتری میسازد. این تفاوتهای ساده در انتخاب مغز، پایه اصلی جدایی سبکها از یکدیگر است.
نکتهای که در طعم باقلواها باید به آن توجه کرد، تازگی است. تمام تفاوتهای ظریفی که درباره ضخامت خمیر یا نوع شهد، فقط در ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول پخت قابل تفکیک هستند. پس از این زمان، با نفوذ بیش از حد شکر به بافت خمیر، عملا مرز بین باقلوای استانبولی، عربی یا قزوین از بین میرود و همه بافتی خمیری پیدا میکنند. به همین دلیل است که در خرید یا سفارش باقلوا همیشه تاکید بر پخت روز است؛ نه فقط برای سلامتی، بلکه به این دلیل که تنها در باقلوای تازه میتوان تفاوت واقعی لایهها و عیار مغزها را تشخیص داد.
تفاوت در شربت و میزان شیرینی
در ایران؛ بهویژه قزوین، یزد و شهرهای مرکزی، شربت باقلوا معمولا با گلاب و هل طعم میگیرد و شیرینی آن متعادلتر است. در ترکیه، شربت با دقت و غلظت بیشتری تهیه میشود تا لایههای نازک یوفکا تردی خود را حفظ کنند.
در طرز تهیه باقلوای لبنان و سوریه هم شیرینی سبکتر است، در الجزایر عطر آب شکوفه پرتقال، شربت را خوشعطرتر میکند و در یونان، طعم عسل و لیمو بخشی از هویت باقلواست. همین تفاوتهای ظریف باعث میشود باقلوا از شهری به شهر دیگر مزهای کاملا متفاوت پیدا کند.
تفاوت در خمیر و میزان نازکی
در ترکیه، یوفکای باقلوا آنقدر نازک باز میشود که تقریبا شفاف است و تعداد لایههای زیادی دارد؛ اما در بسیاری از سبکهای ایرانی و قفقازی، خمیر کمی ضخیمتر است و باقلوا حالت سیرکنندهتری پیدا میکند. در آذربایجان، ضخامت لایهها بیشتر از سایر مناطق است و باقلوا بافتی نزدیک به کوکی پیدا میکند.
تفاوت در شکلدهی و فرم
انواع باقلوا مثل میده (صدفی) یا گُلی، که در ایران و ترکیه رواج دارند، نتیجه فرمدهی با ایجاد چینهای یکنواخت لایهها هستند. در کنار آنها، لوزیهای کلاسیک، رولهای ساده یا نسخههای جدیدتری مثل باقلوا سرد که با شربت شیری و روکش کاکائو تهیه میشود، هرکدام نشاندهنده یک سبک و تکنیک متفاوتاند. فرم، ظاهر را تغییر میدهد اما مهمتر از آن، روی جذب شربت و بافت نهایی هم اثر میگذارد.
تفاوت در نوع چربی
در شهر آنتپ ترکیه استفاده از کره خالص بخشی از هویت باقلواست و عطر و تردی خاصی ایجاد میکند. در کارادنیز، کره محلی با عطر قویتر بهکار میرود و در بسیاری از نسخههای ایرانی، چربیهای سبکتر یا ترکیبی استفاده میشود. این تفاوت کوچک در چربی، بهطور مستقیم روی عطر، بافت و میزان تردی لایهها تاثیر میگذارد و سبکها را از یکدیگر جدا میکند.
معرفی و مقایسه انواع باقلوا
وقتی برای تهیه باقلوا به شیرینیفروشی مراجعه میکنید، با انواع باقلوا که طعمها و بافتهای متفاوتی دارند روبهرو میشوید؛ از باقلوا پستهای و گردویی گرفته تا مدلهای مدرنتر که با خامه، شکلات یا شکلدهیهای خاص تهیه میشوند. در ادامه، چند مورد از باقلواهای شناختهشده و پرطرفدار را معرفی میکنیم.
باقلوا پستهای
باقلوا پستهای، اصلیترین و محبوبترین نوع باقلواست که با حدود ۴۰ لایه بسیار نازک خمیر تهیه میشود. میان این لایهها پستهبچه تازه و خردشده قرار میگیرد؛ پستههایی که در ترکیه، سوریه و ایران رشد میکنند و بهدلیل سبزی و عطر خوبشان، برای باقلوا انتخاب میشوند.
باقلوا گردویی
در طرز تهیه باقلوا گردویی، گردوها کاملا خرد میشوند و میان لایههای خمیر قرار میگیرند. طعم گردو خاکیتر و کمی تیزتر از پسته است و همین باعث میشود این مدل در میان انواع باقلوا، شیرینی ملایمتری داشته باشد. در کنار پسته، نوع گردویی هم از محبوبترین انواع باقلوا در ایران و برخی مناطق بالکان است که در رستورانها و شیرینیفروشیها همیشه یک گزینه ثابت محسوب میشود.
باقلوای خشک (Kuru Baklava)
این باقلوا با شربت بسیار کم تهیه میشود تا شکرک نزند و تا حدود یک ماه ماندگار باشد. بافتش خشکتر از باقلواهای معمولی است؛ اما لایههای خمیر همچنان تردی خود را حفظ میکنند. اگر قرار است باقلوا را بهعنوان هدیه یا سوغاتی ببرید، این مدل بهترین انتخاب است؛ زیرا به نگهداری در یخچال نیازی ندارد و در دمای اتاق کیفیتش را حفظ میکند.
شوبیت (Şöbiyet)
شوبیت یکی از خوشطعمترین شیرینیها در میان انواع باقلواست؛ نسخهای که با افزودن خامه غلیظ گاومیش میان لایههای خمیر، طعمی سبکتر و لطیفتر از باقلواهای کاملا شیرین به خود میگیرد. ترکیب خامه تازه با پسته خردشده، طعمی خنک و متعادل میآفریند؛ همین موضوع باعث شده است برای کسانی که طعمهای خیلی شیرین را دوست ندارند، انتخابی ایدهآل باشد.
تنها نکته این نوع باقلوا، ماندگاری کوتاهش است؛ شوبیت را باید همان روزی که تهیه میشود، مصرف کنید تا بافت و تازگیاش را از دست ندهد. این باقلوا در نسخه عربی، یعنی Warbat لایه خامه با کاسترد جایگزین میشود و بافتی نرمتر و لطیفتر به دسر میدهد.
باقلوا شکلاتی
نوع جدیدتریست که بیشتر در مناطق توریستی ترکیه دیده میشود. لایههای باقلوا مثل همیشه نازکاند؛ اما میانشان شکلات یا کاکائو قرار میگیرد. طعمش برای کسانی که طعمهای شکلاتی را دوست دارند جذاب است؛ اما برای کسانی که مزههای کلاسیک را ترجیح میدهند، ممکن است کمی سنگین باشد.
باقلوای هویج اسلایسی (Havuç Dilim)
این نوع باقلوا در سینی بزرگ پخته و سپس به برشهایی شبیه هویج تقسیم میشود؛ برای همین اندازه هر برش بزرگتر از انواع باقلوای معمولی است و مغز پسته یا گردو دارد. این نوع باقلوا معمولا کنار بستنی سنتی یا خامه سرو میشود تا تضاد گرمی و سردی، طعم آن را کاملتر کند.
باقلوا لانه بلبل (Bülbül Yuvası)
در تهیه این نوع شیرینی، خمیر، دور یک وردنه نازک پیچیده میشود و پس از فشردهکردن، شکلی استوانهای با حفرهای در وسط به خود میگیرد؛ سپس در آن حفره، پسته یا گردوی خردشده ریخته میشود. ظاهر شبیه به لانه پرنده این باقلوا باعث شده است به همین نام مشهور باشد. بافت این مدل تردتر است و بهخاطر فرم خاصش میزان شربت کمتری جذب میکند.
سوتلو نوریه (Sütlü Nuriye)
این نوع باقلوا در سال ۱۹۸۰ و در واکنش به گرانی باقلوا شکل گرفت. برای پایینآوردن هزینهها، پسته با فندق جایگزین شد و بهجای شربت معمولی از شیر استفاده کردند تا هم وزن بیشتری داشته باشد و هم لطیفتر شود. در نتیجه، باقلوایی با شیرینی متعادل و بسیار لطیف بهدست آمد که خیلیها بعدها آن را بهعنوان یک گزینه مستقل دوست داشتند.
فستق دولاما (Fıstık Dolama)
در این باقلوا، پسته خردشده در میان لایهای بسیار نازک از خمیر پیچیده میشود. برخلاف باقلوای کلاسیک، بافتش بیشتر شبیه یک لقمه انرژیزاست و طعم پسته در آن غالبتر است. رنگ سبز براق این نوع باقلوا هم ظاهرش را بسیار جذاب میکند.
باقلوا برگی (Yaprak Şöbiyet)
یاپراک شوبیت ترکیبی خوشطعم از دو مدل محبوب فستق دولاما و شوبیت است. در این نوع باقلوا، پسته ریز و تازه در یک لایه بسیار نازک خمیر پیچیده میشود و میان آن یک لایه خامه غلیظ قرار میگیرد. این ترکیب ساده اما دقیق، طعمی میسازد که هم لطافت خامه را دارد و هم عطر و بافت پسته را در خود جای داده است.
باقلوا کاخ (Saray Burması)
«سرای بورماسی»، یکی از دسرهای محبوب در دوران عثمانی بود و در کاخها برای شاهان سرو میشد. این مدل با خمیر نازک فیلو، کره ذوبشده، گردوی خردشده و شربت شیرین تهیه میشود. ترکیب ساده اما دقیق این مواد، باقلوایی خلق میکند که هم طعم متعادلی دارد و هم ظاهر رسمیاش برای مهمانیها و مراسم ویژه مناسب است.
باقلوا صدفی (Midye Baklava)
میده باقلوا یا باقلوای صدفی یکی از محبوبترین و پرفروشترین انواع باقلوای جدید است که ظاهری شبیه صدف دارد. لایههای نازک خمیر پس از چیندادن، به فرم صدف در میآیند و داخلشان با کایماک (kaymak) و مقدار زیادی پسته یا گردو پر میشود. این ترکیب، طعمی خامهای و لطیف در کنار بافت ترد خمیر ایجاد میکند؛ طعمی که هم چشمگیر است و هم از اولین لقمه به دل مینشیند.
جدول مقایسه انواع باقلوا
در جدول زیر میتوانید تفاوت اصلی هر کدام از باقلواها را بهراحتی ببینید.
| نوع باقلوا | مغز اصلی | بافت / فرم | ویژگی متمایزکننده |
| باقلوا پستهای | پسته بچه تازه (ایران، ترکیه، سوریه) | دارای لایههای بسیار نازک خمیر | عطر قوی پسته و حدود ۴۰ لایه خمیر |
| باقلوا گردویی | گردوی خردشده | ترد با طعم خاکی گردو | شیرینی ملایمتر، محبوب در ایران و بالکان |
| باقلوای خشک (Kuru Baklava) | پسته یا گردو | خشکتر و ترد | شربت کم، ماندگاری طولانی و مناسب سوغات |
| شوبیت (Şöbiyet) | پسته + خامه غلیظ گاومیش | لطیف و خامهای | ماندگاری یکروزه |
| باقلوا شکلاتی | کاکائو یا شکلات | لایههای نازک با طعم شکلاتی | جدید و محبوب در مناطق توریستی ترکیه |
| هویج اسلایسی (Havuç Dilim) | پسته یا گردو | برشهای بزرگ هویجیشکل | سرو رایج همراه بستنی یا خامه |
| لانهبلبل (Bülbül Yuvası) | پسته یا گردو | فرم استوانهای با حفره وسط | جذب شربت کمتر، بسیار ترد |
| سوتلو نوریه (Sütlü Nuriye) | فندق | نرم و لطیف | شربت شیری، گزینه اقتصادی |
| فستق دولاما (Fıstık Dolama) | پسته خردشده | رول بسیار نازک و سبز | بافت شبیه لقمه انرژیزا بههمراه عطر پسته |
| یاپراک شوبیت (Yaprak Şöbiyet) | پسته + خامه | لایه فوق نازک + خامه وسط | ترکیب فستق دولاما و شوبیت، دارای طعمی لطیف و پستهای |
| باقلوا کاخ (Saray Burması) | گردو | رولشده و مجلسی | دسر تشریفاتی عثمانی با ظاهر رسمی |
| میده باقلوا (Midye) | پسته یا گردو + کایماک | فرم صدفی، بیرون ترد و داخل نرم | یکی از پرفروشترین انواع باقلوای جدید |
چگونه باقلوای تازه و باکیفیت را تشخیص دهیم؟
هرچند روش تهیه و مواد اولیه در انواع باقلوا متفاوت است؛ اما نشانههای مشخصی وجود دارد که با دیدن، بوکردن یا حتی با خوردن اولین لقمه میتوانید کیفیت واقعی آن را تشخیص دهید.
رنگ و ظاهر باقلوا
باقلوای تازه، رنگ طلایی و شفافی دارد؛ رنگی که از پخت درست خمیر و کاراملیشدن روغن و شکر در میان لایهها بهوجود میآید. اگر باقلوا مدت زیادی مانده باشد، رنگ آن بهتدریج قهوهای و کدر میشود. همین موضوع درباره مغزها هم صدق میکند؛ پسته، گردو یا فندق تازه همیشه رنگی زنده و درخشان دارند. اما در باقلوای مانده، رنگ مغزها تیرهتر بهنظر میرسد.
درخشندگی سطح باقلوا
سطح باقلوای تازه همیشه براق است که از شربت تازه سرچشمه میگیرد. وقتی شربت در خمیر پخش و بهدرستی جذب شود، سطح باقلوا روشن و شفاف است؛ اما وقتی باقلوا میماند، شربت بهمرور تهنشین میشود و ظاهر شیرینی، مات و خشک بهنظر میرسد. این تغییر هم نشانه افت کیفیت و هم تغییر طعم آن است.
بافت خمیر و لایهها
در باقلوای تازه، لایهها نازک، ترد و کمی نرم هستند و موقع خوردن بهراحتی در دهان آب میشود. اگر لایهها سفت، خشک یا ترکخورده باشند، یعنی باقلوا یا خوب پخته نشده یا مدت زیادی مانده است.
شربت و نحوه جذب آن
باقلوای تازه، شربت را یکدست و کامل جذب میکند؛ یعنی هیچ بخشی از شیرینی خشک نمیماند و هیچ بخش دیگری بیش از حد خیس نمیشود. اگر شربت در یک نقطه جمع شده یا تهنشین شده باشد، شیرینی کیفیت خود را از دست داده است.
تازگی مغزها
مغز تازه، همیشه بوی خوب و رنگ روشنی دارد. اگر پسته یا گردو بوی کهنگی، تلخی یا رطوبت بدهد، یعنی باقلوا تازه نیست. این نشانه در انواع باقلوای پستهای و گردویی از همه واضحتر است.
بو و عطر باقلوا
باقلوای تازه بوی کره تازه، آرد تستشده و مغز تازه میدهد و بعد از ریختن شربت، این بو کمی قویتر و دلنشینتر میشود. اگر بوی چربی کهنه، شیرینی مانده یا بوی سنگین و آزاردهندهای حس میکنید، باقلوا در بهترین حالت، کهنه و در بدترین حالت، فاسد است. در باقلوای تازه، هیچ بویی بر دیگری غالب نیست؛ نه پسته باید بوی تند بدهد و نه کره، شیرینی را تحتالشعاع قرار دهد.
شکل و برش باقلوا
لبههای باقلوای تازه صاف هستند و هنگام بریدن یا برداشتن خرد نمیشوند. باقلوای مانده بهمرور شکل خود را از دست میدهد، لبههای خمیر جمع میشوند یا حالت ترکخورده پیدا میکنند. این تغییر ظاهر، نشانه خشکشدن لایهها و افت کیفیت است.
بافت باقلوا در دهان
بافت باقلوا در اولین لقمه، خودش را نشان میدهد. باقلوای تازه ترد است، لایههایش راحت خرد میشوند و شربت، مزهای یکدست و خوشایند دارد؛ نه به دندان میچسبد و نه روی زبان سنگینی ایجاد میکند.
در مقابل، وقتی باقلوا کهنه است، بافت آن سفت یا لاستیکی و شربت تهنشین میشود. هنگام خوردن هم حالتی خمیری و سنگین پیدا میکند؛ دقیقا همان نشانهای که میگوید تازگیاش را از دست داده است.
بهترین روش نگهداری برای تازه ماندن باقلوا
برای اینکه طعم و بافت واقعی انواع باقلوا را حفظ کنید، روش نگهداری اهمیت زیادی دارد؛ چون کوچکترین اشتباه باعث میشود باقلوا شکرک بزند، نرم شود یا عطر اولیهاش را از دست بدهد.
- باقلوا را در یخچال نگذارید: سرما باعث شکرکزدن شربت و خشکشدن بافت شیرینی میشود. بهترین روش، نگهداری باقلوا در دمای اتاق در محیطی خنک و خشک است.
- دور از نور و گرما باشد: گرما رنگ باقلوا را تیره و شربت را خراب میکند.
- از تماس باقلوا با هوا جلوگیری کنید: باقلوا را در ظرف دربسته نگه دارید تا دیرتر بیات شود.
- به مدت ماندگاری انواع باقلوا توجه کنید: باقلوای شربتی حدود ۷ روز و باقلوای خشک تا ۱۰ روز با نگهداری صحیح تازه میماند.
- فریزر یا یخچال برای نگهداری باقلوای پخته مناسب نیست: سرما شربت را کریستالی و بافت را خمیری میکند. فقط باقلواهای خام را به مدت خیلی کوتاه در فریز نگهداری کنید.
- روی باقلوای تازهشربتخورده را سریع نپوشانید: بگذارید چند دقیقه شربت جذب شود تا بافت خمیر خراب نشود.
- محیط باید خشک باشد: رطوبت باعث نرمشدن لایهها و از بینرفتن تردی میشود.
- از برگ نعناع استفاده کنید: نعناع کمی رطوبت را جذب میکند و حس تازگی میدهد؛ اما راهحل اصلی نیست.
- قبل از سرو باقلوا، آن را کمی گرم کنید تا عطر و تردی اولیه دوباره برگردد.
باقلوا یک میراث مشترک؛ نه یک رقابت
امروزه درباره اینکه باقلوا «مال کدام کشور است» بحثهای متعددی، بهویژه میان یونان و ترکیه وجود دارد؛ اما مرور تاریخ نشان میدهد این شیرینی بیش از آنکه یک مالک مشخص داشته باشد، نتیجه اشتراک فرهنگیست؛ اشتراک میان سرزمینهایی که قرنها در مسیرهای تجاری و مذهبی با هم در ارتباط بودهاند. خمیر نازکش در آناتولی ترکیه تکامل یافت، لایهگذاری در آشور انجام شد، میزان شیرینیاش در یونان تنظیم شد و طعمدهندهها در ایران، شام و مصر شکل گرفتند.
انواع باقلواها از دل همین رفتوآمدها خلق و به شیرینیای تبدیل شدند که امروزه در ایران، جهان عرب، ترکیه، یونان و بسیاری از کشورهای مدیترانهای بخشی از هویت آشپزی مردم محسوب میشود؛ یک شیرینی تاریخی که مرز نمیشناسد و هر فرهنگ، رنگ و طعم موردپسند خودش را به آن اضافه کرده است.
سوالات متداول
ریشه و تاریخچه باقلوا به کدام کشور برمیگردد؟
باقلوا ریشهای مشترک میان چند فرهنگ دارد؛ شکل ابتدایی آن در آشور دیده میشود، لایهگذاری نازک خمیر در آناتولی ترکیه شکل گرفت و نسخههای شیرینترش در ایران، یونان و سرزمینهای عربی کامل شد.
بهترین روش نگهداری باقلوا چیست؟
باقلوا را در ظرف دربسته و در دمای اتاق نگهداری کنید. قراردادن باقلوا در یخچال باعث شکرکزدن، نرمشدن لایهها و از بینرفتن بافت ترد آن میشود.
کدام باقلوا ماندگاری بیشتری دارد؟
باقلوای خشک بهدلیل شربت کم، خشکتر است، دیرتر شکرک میزند و با نگهداری صحیح، مدت طولانیتری تازه میماند.
کدام نوع باقلوا محبوبترین است؟
باقلوا پستهای، بهدلیل غالببودن طعم پسته تازه، در ایران، ترکیه و کشورهای دیگر محبوبیت زیادی دارد.
